Terugreis
Kuala Lumpur - Maleisie
Nog 1 nachtje en dan nog 1 dag in Kuala Lumpur en dan weer richting Nederland. Tijd is weer voorbij gevlogen :(. Wat dat betreft is het misschien beter om de volgende keer te kiezen voor een heel saaie vakantie, dan gaat de tijd misschien niet zo snel ;).
Voor geinteresseerden de vluchtgegevens. Donderdagavond omstreeks 17:10 uur Nederlandse tijd (dat is 23:10 in Maleisie) zet ik mijn telefoon uit en neem dan ook meteen afscheid van mijn Maleisische nummer van de afgelopen maand. Vrijdagochtend rond 05:35 uur zet ik mijn telefoon weer aan en ben dan weer bereikbaar op mijn Nederlandse nummer. Het vliegtuig waar we mee terug vliegen is bij de KLM bekend onder nummer: KL0810.
Nog even schematisch op een rijtje:
10 augustus vertrek om 23:10 (Maleisische tijd) vanuit Kuala Lumpur
11 augustus aankomst om 05:35 op Schiphol
vluchtnummer: KL 0810
Country Tour
Kuala Lumpur - Maleisie
Gister is het er toch niet meer van gekomen om de Country Tour te doen op de Cameron Highlands, dat lag eigenlijk meer aan de tour dan aan ons. Ik had toch wel de meeste interesse voor de theefabriek en die bleek op maandag gesloten te zijn. Dus maandag gebruikt om een beetje rond te kijken en in het lieve, kleine Tanah Rata en gewoon eens lekker niks doen, beetje bijslapen enzo. Was wel een beetje soort van nodig :).
Vanmorgen dus de country tour, was best interessant!
Opgehaald met een busje om vervolgens meteen door de rijden naar de Rose Garden, waar we flink wat foto's hebben gemaakt (die komen nog wel een keer) en bloemetjes hebben gekeken., Na de rozentuin, een bezoek gebracht aan een aardbeienkweker, dat viel eigenlijk een beetje tegen. Belangrijkste atractie was het verkopen van aardbeienjam. Echte aardbeien jam deze keer in plaats van kleverige rode massa zoals ze door de rest van het land verkopen ;). Na de aardbeienfarm, de lang verwachte theefabriek. Al die jaren al grote fan van thee, maar me er verder eigenlijk niet in verdiept. Het kost ongeveer 5 kilo thee blaadjes om 1 kilo thee te maken. Wanneer de theeplaatjes zijn geplukt (vroeger met de hand, nu machinaal) worden deze gedroogd. Dit drogen gebeurd door een soort van megafohns die de vocht in de blaadjes al met 50% doet afnemen. Daarna worden de blaadjes gerold en gesorteerd. De grotere blaadjes worden na het sorteerproces nog een keer gerold. Dit rollen is om de cellen van de blaadjes kapot te maken zodat het sap hieruit een soort van kan gisten. Het is belangrijk dat het gistingproces sterk wordt gecontroleerd om zo de karakteristieke smaak van thee te creeren. Hierna worden de blaadjes een soort van gebrand waarna ze hun zwarte kleur krijgen.
Na de tour nog even snel gelunched en daarna de bus genomen naar Kuala Lumpur. Busreis was na het eerste deel (een weg met 653 (!!) bochten (heeft iemand anders een keer geteld, ik geloof het meteen)) goed te doen en na 4 uur waren we er al. Hostel gezocht, tassen gedumpt en een weer gaan kijken op de nachtmarkt, blijft gezellig. Statiefje gekocht voor mn camera dus kan nu eindelijk eens kicke foto's maken 's avonds :)
It was the monkey juice talking...
Tanah Rata (Cameron Highlands) - Maleisie
31 juli vanuit Sandakan via Kuala Lumpur naar Kota Bharu gevlogen. Begin het steeds vervelender te vinden dat vliegen, het is dat het een behoorlijk snelle manier van verplaatsen is. In Kota Bharu 1 nachtje geslapen in Ideal Travelers Lodge, nieuwe bodemprijs voor een kamer, 15 RM (= minder dan 3€ voor de hele kamer...voor zover je het dat zou kunnen noemen). Ik vond Kota Bharu zelf eigenlijk niet heel boeiend, het is relatief klein en eigenlijk gewoon een vies, stinkend stadje. Was allang blij dat we de volgende ochtend (om 05:40 dat was dan weer wat minder) met de taxi richting Kuala Besut gingen (ongeveer 1 uur rijden) om vanaf daar de ferry (lees: speedboot) te nemen naar Perhentian (lees: paradijs). Aangekomen om half 8 's morgens begon de grote we willen een slaapplaats zoektocht, waren weer eens vergeten te bellen en op goed geluk gegaan...DOM!Na een tijdje zoeken terecht gekomen in een dorm (= slaapzaal) met 24 anderen. Niet helemaal mijn ding, maar was uit te houden.Na een paar dagen toch verhuisd naar een eigen chaletje (lees: hutje, met enkel een muskietennet en 2pers bed, maar wel balkonnetje!), dat was wel beter.
Perhentian is zoals beloofd, een bounty eiland! Blauwe zee, witte stranden, palmbomen en monkey juice :).Monkey Juice is de plaatselijke drank, geen idee wat het nou eigenlijk is...de een noemt het rum de ander whiskey, geloof dat ik geen van beide meningen deel. Tis meer een soort van karamelachtig iets maar dan anders...wazig maar lekker!
Paar daagjes geleden mn duikbrevet gehaald, eindelijk! Dat wilde ik echt al zoooo lang en zo graag! Heel blij mee, jammer dat het budget het niet helemaal toelaat om nog een keertje te gaan duiken hiero. Aan de andere kant daarom nog wel lekker een dagje op het strand gelegen om mn kleur een beetje meer aandacht te geven. Blijkt toch wel weer dat je onderwater niet heel veel extra kleur krijgt...was nauwelijks te zien dat ik op een (doorgaans) zeer zonnig bounty eiland aan het vertoeven was :). Van 1 dagje zon word ik blijkbaar ook niet heel bruin dus weinig kleurverschil bij aankomst in Nederland. Doorgaans zonnig, omdat het blijbaar ook kan regenen op bounty eilanden...althans regenen is misschien niet eens meer het goede woord, hozen is beter denk. Regen werd aangekondigd met heel veel onweer en bliksem, vooral dat laatste is echt supermooi om naar te kijken. Helemaal donker en dan allemaal schichten die door de lucht vliegen, super relax vanuit een hangmatje :)
Vanmorgen vroeg de boot terug gekomen naar het vaste land, na 5 dagen bounty moeten we toch weer verder. Na de boot een 6 uur durende rit gehad met een MINI bus (das zo'n kleintje dus...niet heel comfortabel, verre van eigenlijk) naar Cameron highlands. Morgen een bezoek brengen aan de theeplantages enz. ben heel benieuwd!
Nog een weekje en dan begint mn nieuwe avontuur...zin in!
Open Water diver
Pulua Perhantian - Maleisie
Sinds vandaag heb ik mijn Open Water duikbrevet, blij :)
Sandakan
Sandakan - Maleisie
Kota Kinabalu is leuk! Er heerst een gezellige sfeer en eindelijk eens een stadje aan deze kant van Maleisie waar na zonsondergang ook nog wat te doen is.... nouja een beetje dan. Eerste avond een film gekeken in de bios, Pirates of the Carribean 2 (super grappig!!), tweede avond met Dennis, Sabrina, Tonio en Maria (allemaal van Gunung Mulu tour) wezen eten op de Philippino market. Bak noodles besteld bij het ene kraampje, kraampje verder bakje Jack Fruit (erg lekker fruit!!) gekocht en weer een kraampje verder waren ze een vis voor me aan het bakken :) (kip wordt je ook zat na een paar weken). Vis was een probeersel, maar is eigenlijk heel goed bevallen. Vond het wat minder dat er nog een hoofd aanzat er het er dus nogal vissig uitzag...maar gelukkig was daar heldhaftige ;) Dennis die mn visje voor me onthoofde. Ik weet eigenlijk nog steeds niet wat voor vis het was... wil het denk ook niet weten ;)
Inmiddels alweer de tweede nacht in Sandakan. De busreis hierheen was een hel... Eerste stuk in elk geval wel. Lange busreizen zijn geen probleem ik vermaak me wel, maar het wordt problematisch als de bus haarspeld bochten blijft maken... is mijn maag het niet zo mee eens en dat liet die dan ook behoorlijk merken :(.
20km voor Sandakan uitgestapt in Sepilok om daar naar te Orang Utans te kijken. The Sepilok Orangutan Rehabilitation Centre was established in 1964 to return orphaned "apes back to the wild. The centre was being administered by the wildlife section of the Forestry Department which in 1988 was upgraded as a department under the Ministry of Tourism and Environmental Development. All administration and management was given to the new Wildlife Department of Sabah. Uitgestapt uit de grote (verschrikkelijke) bus bleek al vrij snel dat Joke haar telefoon in de bus had laten liggen...handig! Na wat stress is die nu wel weer terecht. Apen kijken was eigenlijk best interessant, we hebben we een stuk of 6 gezien en dan heel dichtbij. De relatief hoge toegangsprijs (40 rm) maar voor lief genomen omdat het ten goede komt aan de apen. 's Avonds met Dennis en Sabrina geslapen op een 2pers kamer. Dan lig je dus met Joke in een 1 pers bed...doen we dus niet meer. Ik heb elk uur van de klok gezien geloof ik. Joke draait namelijk nogal graag en neemt daarbij alle deken mee :-s. Toen rond 7 uur Dennis en Sabrina vertrokken (die lagen in het andere 1 pers bed) ben ik maar in dat bed gaan liggen en heb toch nog een paar uurtjes slaap gehad :).
Vandaag een soort van uitgeslapen (tot 10 uur) en onszelf verhuisd van het veel te dure hotel naar een duur hotel (May Fair; 50 rm per nacht, maar dan wel met eigen dvd speler en een mega film collectie). Na de verhuizing na flink ruzie maken met buschauffeurs (ik kan er gewoon niet tegen dat de prijs ineens stijgt zodra je je in de buurt waagt...als je het dan al doet (overigens begrijpelijk) doe het dan op zo'n manier dat ik het niet merk!) de bus genomen naar het Memorial Park.
Memorial Park de start van een gruwel tijdens de Tweede Wereldoorlog waar wij eigenlijk niks van weten...althans ik niet en waarschijnlijk zoveel met mij niet. In Sandakan was een kamp waar 1800 Australische en 600 Engelsen krijgsgevangen werden vast gehouden. Omdat er een opstand dreigde te ontstaan hebben de Japanners de ratsoenen van de gevangenen gehalveerd en werd tevens besloten om het kamp 260km de jungle in de verplaatsen naar Ranau. Met gehalveerd rantsoen, amper kleding en geen schoenen werden de gevangenen gedwongen deze 260km te voet af te leggen. Door de reeds gehalveerde rantsoenen was er weinig kracht meer onder de gevangenen waardoor eigenlijk allen zwak en/of ziek waren. Iedereen moest lopen, stoppen (of vluchten) betekende het einde van je leven door een kogel. In totaal zijn er drie marsen geweest waarbij velen Australiers en Engelsen zijn gestorven. De omstandigheden waren onmenselijk. Er vielen veel doden onderweg door uithongering, ziektes en vermoeidheid en er kwam slechts een klein gedeelte in Ranau aan. De gevangen die daar aan kwamen en niet meer konden staan werden als nog doodgheschoten, de soldaten die nog konden lopen moesten 40km over een bergachtiglandschap lopen met rijstzakken van 20kilo. Uiteindelijk is er niemand die dit heeft overleefd. Van alle gevangenen die uit Sandakan zijn vertrokken er maar 6 Australische overleefden en dat enkel omdat zij de mogelijkheid zagen om te ontsnappen. Heel indrukwekkend.
Na de emotionele shock van de death marches de taxi genomen naar het English TeaHouse voor de lunch. Ik was op slag helemaal gelukkig. Koloniaal Engels gebouw boven de stad (mooi uitzicht!), oude Engelse dingetjes en zelf de mogelijkheid tot het spelen van Croquet! Super lief! Eten was ook heel goed (ik had weer vis, weer geen idee wat het was...ga het lekker vinden geloof ik :) ), netjes opgediend en niet neergegooid zoals in zoveel andere restaurants hier overal. Was lekker, leuk en had makkelijk heel de middag daar lekker kunnen zitten, super relax!
Morgen het vliegtuig naar Kota Bharu (via Kuala Lumpur) en dan overmorgen liggen we op het strand...denk dat ik daar dan lekker een paar dagen helemaal niks ga doen, is ook belangrijk. Zeker gezien het strakke schema dat straks thuis weer op me staat te wachten :).
Gunung Mulu samengevat
Gunung Mulu - Maleisie
* teveel muggenbeten
* 5 dagen 2x per dag rijst
* veel kilometers
* geen douche
* geen schone kleding
* 7 bloedzuigers
* zwemmen in een rivier
* geen telefoon
het was een hele ervaring maar ik ben heel blij weer terug te zijn in de bewoonde wereld en kon niet wachten om een douche te nemen in het 3 sterren hotel waar we in werden geplaatst bij aankomst in Limbang :)
Gister 2 boten genomen naar Kota Kinabalu waar we nu zijn.
Morgen met de ochtend bus naar Sandakan, vanwaar we maandag vliegen naar Kota Bahru!
Headhunterstrail
Gunung Mulu - Maleisie
's Morgens vertrokken vanuit Camp 5 voor de Headhunters' Trail (11,4 km). De spierpijn van de dag ervoor was goed voelbaar, maar bikkels als dat we zijn gewoon doorgegaan. De wandeltocht opzich ging goed, weer zoals de tweede dag een soort van pad met veel boomwortels en stenen maar verder goed te doen. Nadeeltje was er echter wel: leeches (alias: bloedzuigers)! Omdat het de afgelopen nacht weer flink had geregend en we door veel begroeiing liepen (met wandelschoenen en sokken zo hoog mogelijk opgetrokken) hadden die beesten (vooral op mij) de tijd van hun leven...niet fijn!! Kan je dus elke kilometer bijna zo'n beest van je been af trekken! Beesten bijten ook hard...en bloeden dat je daarna doet...eigenlijk zijn ze gewoon heel vervelend. Hield nog steeds niet van beestjes en nee ook niet van wormvormige gevallen die zich vastbijten in mijn been :(.
The Headhunters' Trail is a backdoor route from Gunung Mulu to Limbang. This trail is named after the Kayan war parties that used to make their way up the Sungai Melinau from the Baram area to the Melinau Gorge.
Na de trail in een bootje voor een 4 uur durende trip naar een Longhouse. Longhouse is een soort van gekantelde flat, of eigenlijk misschien meer een soort van gemeenschap. Iedereen leeft samen in 1 groot huis (van hout en golfplaten) dat is onderverdeeld in kleine huisjes voor elk gezin. De mensen leven vrij armmoedig, maar ik heb het idee dat ze wel rond kunnen komen en vooral kiezen voor deze manier van leven. Hier hebben we rijstwijn (das eigenlijk best wel lekker) gedronken en geslapen (weer allemaal in een zaal op matrasjes)
